Mijn levensverhaal in een notendop


Ik geloof in de kracht van verhalen. Ik geloof dat verhalen de wereld een beetje mooier, een beetje wijzer en gewoon een beetje gezelliger maken. En ik geloof dat ieder mens een verhaal heeft. Ja, ik geloof nogal wat.

Als communicatiedeskundige gebruik ik verhalen om de aandacht te vestigen op ondernemers en hun bedrijf. Dat vind ik een mooie uitdaging. Als schrijfcoach bij 100 Jaar Na Vandaag mag ik mensen helpen om hun levensverhaal, autobiografie of familiegeschiedenis te schrijven. Dat vind ik een eer. Voor Humans of Zwolle ga ik met fotograaf Renate Vries de straat op om willekeurige voorbijgangers te vragen naar hun verhaal. Daar worden wij heel vrolijk van. Omdat ik altijd bezig ben met verhalen van anderen en iedereen ervan probeer te overtuigen hoe belangrijk levensechte verhalen zijn, ontkom ik er niet aan om ook mijn eigen verhaal te delen. Een heel levensverhaal past niet in een blog, dus deel ik een piepklein stukje, een fragment, mijn verhaal in een notendop.

Van vuurwerk tot verhalen

Wij hadden thuis een bedrijf. Ik zeg bewust: ‘wij’. Als kind in een ondernemersfamilie, groei je op in het bedrijf. Onze keuken was ook de kantine. Mijn moeder, broers, opa, oma, de knecht (ja, zo heette dat in de jaren ’70), de administratieve hulp en de hulp in de huishouding zaten allemaal aan de thee als ik ’s middags uit school kwam. Eén keer per week kwam de tankwagenchauffeur – we hadden ook een benzinestation – en als de benzinetanks waren bijgevuld schoof hij gezellig aan. Ook de boekhouder, een vertegenwoordiger van het één of ander, een buurvrouw, buurman of vaste klant wisten regelmatig de weg naar onze keukentafel te vinden.

Tijdens het avondeten hadden mijn broers en ik om de beurt ‘dienst’ en als de bel van de pomp ging, werd je bord op de pan met aardappels gezet en daar ging de deksel op. Zo bleef je eten warm. Of in elk geval zo warm mogelijk. En na het eten moesten we helpen met afwassen, reclameborden binnen zetten, spaarkaarten tellen of stempelen, winkels en tankstation afsluiten en de kassa opmaken. Tijdens het tellen van het geld zochten we naar centen en ‘Willemientjes’, want die spaarden we. Met een beetje mazzel waren we rond acht uur klaar. En dat zes dagen in de week. 

Ik heb het wel eens vervloekt. Altijd weer die bel, altijd weer die volle keukentafel en weer een lauwe hap. Er zijn dagen dat je als kind na schooltijd niets liever wilt dan even de onverdeelde aandacht van je moeder. Omdat je boos bent, omdat iemand iets stoms tegen je heeft gezegd, omdat je spreekbeurt supergoed ging of gewoon om even uit te huilen.

Maar wat was het ook vaak leuk! Wij waren het testteam en mochten, heel voorzichtig, de spelletjes uitproberen en de stripboeken lezen voordat het in de winkel lag. Voor mijn moeder was het pas vakantie, als ze echt helemaal weg was van de zaak. Thuisblijven was geen optie, dus toen nog nooit iemand in mijn klas een vliegtuig van dichtbij had gezien, gingen wij naar Canada. Hele kuddes jongeren kwamen op weg naar school even bij ons langs, een ijsje halen of sigaretten. En als ik weer eens hoteldeboteltotovermijnoren verliefd was op de énige échte liefde van mijn leven, dan kon mijn dag niet meer stuk als híj bij mij de tank van zijn stoere Zundapp of Kreidler kwam vullen. De drukste en met stip de leukste tijd van het jaar was de decembermaand. Eerst werden de Sinten en Pieten van piepschuim van de zolder gehaald om de etalage mee te versieren en verkochten we Sinterklaascadeautjes. Daarna kwam de kerstversiering en verkochten we kerstballen. En als klap op de vuurpijl eindigde het jaar met de verkoop van vuurwerk. We stelden zelf de vuurwerkpakketten samen. Gezellig in de woonkamer, met z’n allen rond een berg vuurwerk terwijl de echte kaarsjes knus brandden in de kerstboom en we af en toe een oliebol toegeschoven kregen. Daarna was het een gekkenhuis: drie dagen lang stonden mensen in de rij om vuurwerk in te slaan. Strijkers, donderslagen-extra, gillende keukenmeiden, Romeinse kaarsen, tolletjes, sterretjes, trektouwtjes. We hadden voor elk wat wils en met de hele familie stonden we dat enthousiast te verkopen.

Ik zou mijn leven anders inrichten. Ik wilde de moeder zijn die na schooltijd met de theepot zit te wachten op haar kroost. Dat heb ik gedaan, maar toen het kroost groter werd, begon het toch te kriebelen. Studie, andere functie, carrière, maar wat wil ik écht worden nu het later is en ik groot ben? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en op 1 januari 2015 heb ik mijn baan opgezegd en werd ik ondernemer. Ik verkoop geen benzine, gezelschapsspelletjes of vuurwerk. Mijn aanbod bestaat uit verhalen. Mijn verhaal, het verhaal van een ondernemer of het verhaal van een willekeurig mens in Zwolle. Of misschien jouw verhaal?

 

 

 

Sinds begin 2018 werk ik samen met Brenda van Es van 100 Jaar Na Vandaag. Als schrijfcoach helpen wij al die mensen die al jaren een boek willen schrijven. Jij ook? En toch lukt het niet. Je stelt het schrijven van je levensverhaal, autobiografie, familiegeschiedenis uit. Je piekert of anderen het wel interessant vinden. Of je bent misschien het overzicht kwijt. Herkenbaar? Je bent niet de enige. Bij het schrijven van een boek komen allerlei vragen om de hoek kijken. Waar begin ik? Voor wie schrijf ik? Welke vorm past het beste bij mijn verhaal? Kan ik eigenlijk wel schrijven? De gouden sleutel is de ©ES methode: Eerst Structuur, Tijdens de workshop Je boek schrijven #hoedan maak je kennis met de ©ES methode. Tijdens een schrijfweek in Spanje kom je tot een stevig fundament voor je boek. Zo schrijf je je verhaal zonder focus te verliezen. Met begeleiding van één van de schrijfcoaches van 100 Jaar Na Vandaag. 

Reageer